اسلامآباد
اسلامآباد شهری در شمال جمهوری اسلامی پاکستان و پایتخت این کشور است.
پرچم
جغرافیا
شهر اسلامآباد در لبه گود فلاتی و در جنوب تپههای مار قلعه واقع شدهاست. شهر نو
و شهر قدیمی اسلامآباد که نام شهر قدیمی گاخار ( این شهر در گذشته قسمتهایی از
شهر راولپندی محسوب میشدهاست که در حال حاضر به عنوان شهر قدیم اسلام آباد
مطرح میشود ) است و در کنار هم واقع شدهاند و کشور گذشته و کشور کنونی را
نشان میدهند . در حومه شهر اسلامآباد سه دریاچه با نامهای سنارس، سیملی و
خانپور واقع شدهاند که در زیبایی و خوش آب و هوایی شهر تاًثیر فراوانی دارند.
این شهر با جمعیت ۵۳۰٬۰۰۰ نفر در شمال شرقی و در ناحیهای به نام «پایتخت
اسلامآباد» واقع شدهاست. البته از نظر تاریخی این منطقه بخشی از ناحیه پنجاب
بهشمار میآید.
شهر اسلامآباد در ۳۳°۴۰' شمالی و ۷۳°۱۰' شرقی قرار دارد و در کناره فلات
پوتوهار، در جنوب تپههای مرگالا واقع شده است.
سه دریاچه سد ساختهشده به دست انسان به نامهای راول، سیملی و خانپور هوای این
منطقه را تعدیل کردهاند. تابستانهای آن گرم است و بارانهای شدید موسمی در
ماههای مرداد و شهریور میبارد. در زمستان هوای شهر سرد و گاه زیر صفر است و
در تپههای اطراف، مانند پیر سوهوا و مرگالا برف نیز میبارد.
مناطقی که اسلامآباد را احاطه کردهاند
- شرق: کتلی ساتتیان / موری
- شمال شرق: موری / کاهوتا
-
شمال غرب: تاکسیلا / واه کانت / ناحیه آتوک
-
جنوب شرق: گوجار خان / کلار سیدان / روات / مند راه
-
جنوب غرب: راولپندی
-
غرب: NWFP
پوشش گیاهی
اسلامآباد امروزه دارای هفت شهر خواهر است:
اسلامآباد در منطقهای حاصلخیز با جنگلهای انبوه واقع شده و درختانی نظیر
اوکالیپتوس، انجیر هندی و بلوط، این شهر و نواحی پیرامون آن را پوشاندهاند. پوشش
گیاهی اسلامآباد هیچگونه کمبودی از لحاظ مواد نیتروژنی و فسفری در طی مراحل
رشد و شکوفایی از خود نشان نمیدهد.
اسلامآباد محل رویش گیاهان مختلف و کمیاب نظیر ماش وحشی و قاصدک است؛
همچنین گیاهان غیربومی مانند گلهای سرخ و یاسمن نیز در این شهر پرورش پیدا
میکنند. گونهای از درختان برگریز به شهر جلوهٔ پاییزی میبخشند.
درختان اسلامآباد سازگار با دمای بالا و بارش اندک باران در فصل تابستان هستند و
رشد آنها در زیر آفتاب سوزان سریعتر است. هجوم گیاهانی نظیر توت کاغذی از
جنوب شرق آسیا به این منطقه و افزایش روزافزون استفاده از آنها که به سرعت
تکثیر میشوند، به همراه موریانهها، زندگی گیاهان بومی این منطقه را به خطر
انداختهاست.
پوشش گیاهی اسلامآباد به سرعت در حال نابودی است و بیم آن میرود که در
صورت عدمکشت مجدد گیاهان بومی و غیربومی در این منطقه، اسلامآباد مناظر
طبیعی خود را از دست بدهد. رشد جمعیت این شهر که با قطع درختان جنگلی و
گیاهان بومی همراه است، نابودی پوشش گیاهی را سبب شدهاست.
جمعیت
مطابق سرشماری سال ۱۹۹۸، از مجموع کل جمعیت شهر اسلام آباد، ۶۵٪ را اقوام
پنجاب، ۱۰٪ را مهاجران اردو، ۱۰٪ را مهاجران پشتو و نیز ۱۵٪ را سایر اقوام
(شامل سندی، بلوچی و کشمیری) تشکیل میدهند.
شهرهای خواهر
اسلامآباد امروزه دارای هفت شهر خواهر است:
-
پکن، چین
-
پاریس، فرانسه
-
فرانکفورت، آلمان
-
آنکارا، ترکیه
-
سیدنی، استرالیا
-
امان، اردن
-
کلن، آلمان
از بالا چپ به راست : مسجد فیصل، هتل سرنا، پارلمان، یادبود پاکستان، نمای شب شهر اسلام آباد، دبیرخانه نخست وزیری
تاریخ اسلامآباد
از زمان استقلال تا سال ۱۹۵۸ پایتخت پاکستان شهر کراچی در سند در منطقه جنوبی بودهاست.
گفته میشود که نگرانیها درباره تمرکز سرمایه و توسعه در آن شهر باعث شده ایده احداث شهری
جدید در مکانی متفاوت مطرح شود. در سال ۱۹۵۸، طی دوره زمامداری رئیس جمهور پاکستان|
رئیس جمهوری پاکستان ایوب خان، بلافاصله راولپندی در شمال به عنوان پایتخت دائمی برگزیده
شد. پس از تقسیم هند، آوارگان مهاجر اردزبان در کراچی تجمع نمودند و به امر تصدی خدمات
شهری پرداختند. در پرتو این مسئله، تصمیم بر آن شد که پایتخت جابجا شود. راولپندی به عنوان
پایتختی موقت منظور شد، و کار بر روی پایتخت جدید از دهه ۱۹۶۰آغاز شد.
طراحی و ساخت عمدتاً توسط یک طرح شهری یونانی به نام کنستانتینوس .ای. داکسیداس انجام
گرفت. طرح وی حول احداث شهر به شکل بخشهای (مختلف) می گشت که شامل چهار زیربخش
بود که توسط کمربندهای سبز و پارکهایی از هم جدا میشد. تاکید قوی بر ایجاد فضای سبز و باز
بود.
در سال ۱۹۶۷، پایتخت بطور رسمی از راولپندی به اسلام آباد منتقل گردید. این شهر به نواحی
روستایی و شهری تقسیم شد. ناحیه شهری تحت اداره مقام توسعه پایتخت (CDA) بود، در حالی
که مناطق روستایی به دوازده اتحادیه شورایی تقسیم گردید. در میان این اتحادیههای شورایی،
اتحادیه شورایی کورال بزرگترین و توسعه یافتهترین اتحادیه شورایی است.
زمانی که ساخت اسلام آباد پایان یافت، رشد آن کند بود، و دولت تا دهه ۱۹۸۰بطور کامل از
راولپندی به اسلام آباد منتقل نشده بود. طی این زمان جمعیت پایتخت خیلی کم و حدود ۲۵۰هزار
نفر بود. این جمعیت طی دهه ۱۹۹۰ با افزایش شدید جمعیت همراه بود که احداث بخشهای جدید را
ایجاب می نمود. مقام توسعه پایتخت (CDA) در ۱۴ ژوئن سال۱۹۶۰ ایجاد گردید (در ابتدا توسط
حکم اجرائی صادره در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۰ تحت عنوان نظام نامه پایتخت پاکستان و از سوی دستگاه
اجرائی در۲۷ ژوئن، ۱۹۶۰ به وسیله مجلس ملی ابلاغ گردید) و وظیفه توسعه اسلام آباد علاوه بر
ساختمانهای اصلی دولتی به آن تفویض میشد. بر طبق مقررات CDA وزارت کشور کلیه
اعضای هیئت فرمانداران CDA را منصوب میکرد که در عوض همه مامورین CDA) در
مشورت با وزارت کشور تحت فرمان آنها قرار میگرفتند. CDA همچنین مسئول به جریان
انداختن امور اسلام آباد و فراهم آورنده بیشتر خدمات شهری بود.
در ۸ اکتبر ۲۰۰۵، زلزلهای بخشهای شمالی پاکستان را لرزاند و نیز در اسلام آباد حس شد. این
زلزله برجهای مارگالا را که در بخش ۱۰- F قرار داشت، تخریب نمود. تحقیقات بعدی در مورد
ساختمان تخریب شده نشان داد که این ساختمانها از جنس مصالح غیر استاندارد ساخته شده بودند.
ساکنان این ساختمانها شکایات متعددی را به مقام توسعه شهری ارسال نمودند که هیچ پاسخ رضایت
بخشی از سوی آن فرستاده نشد. اخیرا، نخست وزیر پاکستان گفتهاست که کد جداگانه ساختمانی
برای اسلام آباد اعمال میشود.
+ نوشته شده در جمعه هجدهم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 3:27 توسط mitra group
|