لجن درماني
اگرچه درياچه اروميه به گواه هواداران محيط زيست حال خوشي ندارد، هنوز آغوشش براي شفا دادن آنها كه به عيادتش مي‌آيند باز است؛ خودش درد دارد، اما دردها را شفا مي‌دهد و به همين خاطر هر سال، هزاران هزار مسافر از سراسر كشور به استان آذربايجان غربي مي‌روند تا تن‌هاي بيمارشان را با لجن اطراف درياچه بشويند، در‌حوضچه‌هاي گلش دراز بكشند و چشم‌ها را ببندند تا حس كنند كه چطور امراض از پوستشان بيرون مي‌زند و در سياهي لجن گم مي‌شود.
فرقي نمي‌كند بيماري‌شان پوستي باشد يا درد مفصلي داشته باشند يا دردهاي رواني يا بيماري‌هاي تنفسي يا... به هر حال وقتي از حمام لجن برمي‌خيزند سر حالند و حس مي‌كنند بهتر شده‌اند و خيلي‌ها هم مي‌گويند كه اصلا شفا پيدا كرده‌اند.
ماجراي خواص درماني لجن‌هاي درياچه اروميه، خرافه نيست و از نظر علمي هم كيفيت شفابخش آنها حتي از سوي مراكز علمي خارج از كشور تاييد شده است، مثلا پژوهشگران مي‌گويند كيفيت آب و لجن‌هاي اين درياچه شبيه درياچه بحرالميت است و همان طور كه از لجن بحرالميت براي اهداف بهداشتي و حتي ساخت لوازم آرايشي استفاده مي‌شود از لجن اروميه هم مي‌شود در اين زمينه‌ها بهره برد.
باور به شفابخشي لجن درياچه اروميه، مربوط به امروز و ديروز نيست و برخي ريش سپيدهاي آذري مي‌گويند اين قصه سر دراز دارد و ريشه‌اش مي‌رسد به روزگاري كه پزشكان بيمارستان صليب سرخ در ايران براي برخي بيماران، لجن درماني در اطراف اروميه را تجويز مي‌كردند.
لجن درماني فقط يكي از بخش‌هاي بسيار كوچك گردشگري پزشكي است كه اگر پا بگيرد و تقويت شود، مثلا اگر مراكز درماني مدرن و درخوري براي بهره‌برداري از لجن‌هاي اطراف درياچه ساخته شود يا تكنيك‌هاي درماني مشخصي براي استفاده از آنها تعريف شود و بيماران از سوي متخصصان براي چگونگي استفاده از لجن هدايت شوند، مي‌تواند حتي گردشگران كشورهاي اطراف را هم به ايران بكشاند. البته همه اينها به شرطي است كه درياچه بيمار اروميه، زنده بماند و به كويري تبدار و ترسناك از نمك تبديل نشود!
مريم يوشي‌زاده