زندگي در ستارهها
جالب است بدانيد كه در سطح بينالمللي، براي طبقهبندي هتلها، رستورانها، شبكههاي تلويزيوني و... از ستارهها براي ارزشگذاري استفاده ميشود.ستارهها بيشتر به معني خدمات بيشتر است. طبقهبندي هتلها به صورت سنتي وابسته به ميزان امكانات رفاهي آنها و همچنين بزرگي و كوچكي آنهاست. اين موضوع ميتواند براي انتخاب محل اقامت شما بسيار مهم باشد. البته اين سيستم تقسيمبندي و ستارهدهي به هتلها همواره مورد اعتراض برخي از منتقدان و مسافران بوده است.
بيستارهها و 5 ستارهها
خدمات رستوراني، نحوه پذيرايي و وسايل سرگرمي، نماي اتاقها و هتل، تنوع اتاقها از نظر ابعاد و راحتي آنها، داشتن سالنهاي ورزشي، مسيرهاي دسترسي به امكانات شهري و... همگي از مواردي است كه در تقسيمبندي هتلها مورد محاسبه قرار ميگيرد. البته علاوه بر تقسيمبندي هتلها با ستاره، روشهاي رايج ديگري نيز در دنيا وجود دارد كه برخي از آنها عبارتند از: تقسيمبندي از A تا F يا استفاده از واژههاي دولوكس (Deluxe)، مجلل (Luxury)، درجه يك (First Class)، ممتاز (Superior)، ويژه گردشگري (Tourist Class)، استاندارد (Standard) و اقتصادي (Budget Class/Economy).
اين تنوع در روشهاي تقسيمبندي گاه ميتواند موجب سردرگمي گردشگران و مسافران شود به همين دليل در بسياري از كشورهاي دنيا مانند بلژيك، دانمارك، يونان، ايتاليا، مالت، هلند، پرتغال، اسپانيا، مجارستان و آلمان تنها از يك روش استاندارد مبتني بر تعداد ستاره استفاده ميشود. براساس اين استاندارد ـ كه به استاندارد آلماني معروف است ـ هتل گردشگري: يك ستاره، هتل استاندارد: 2 ستاره، مجموعه هتلهاي اقامتي ـ رفاهي: 3 ستاره، هتلهاي درجه يك 4 ستاره و هتلهاي لوكس 5 ستاره دارند. اين روش يكسان استانداردسازي هتلها به صورت قانون متمركز و يكپارچه براي اولين بار در سال 1996 در كشور آلمان به اجرا درآمد و نتايج حاصل نشان از موفقيت بسيار زياد اين سيستم بود و آمارهاي به دستآمده نشان از رضايت بيش از 80 درصدي مسافران و مهمانان هتلها داشت كه اين موضوع سبب شد در بسياري از كشورهاي ديگر اروپايي اين قانون به كار گرفته شود.
نيروانا حسيني